Human Error to realizowany przeze mnie cykl, w którym traktuję znikanie zarówno jako stan egzystencjalny, jak i polityczny – odnoszący się do zanikania miejsc, wspomnień i obrazów, które niegdyś wydawały się trwałe. W tej serii kontynuuję eksplorację kodów wizualnych wywodzących się z kultury cyfrowej, wykorzystując powtórzenia, przerwania i nakładanie warstw. Każdy element jest w całości malowany ręcznie. Poprzez powtórzenia i celową niedoskonałość przywołuję logikę systemów cyfrowych, jednocześnie podkreślając fizyczną obecność ludzkiego gestu. W czasie ludobójstwa znaczna część naszej więzi z Gazą opierała się na telefonach i ekranach; nic więc dziwnego, że elementy cyfrowe stały się nieodłączną częścią mojego języka wizualnego. Ikony, komunikaty o błędach i powiadomienia przekształciły się we współczesne symbole nieobecności, oczekiwania i kruchości. Napięcie to ujawnia dwoistą naturę pewnych symboli – jednocześnie technologiczną i głęboko ludzką. Human Error nie dąży do jednoznaczności; afirmuje wątpliwość. Uznaje istnienie pewnej dysfunkcji – nie jako przypadkowego błędu, lecz jako wyniku konkretnych wyborów, systemów i aktów przemocy. Poprzez te obrazy staram się przeciwstawić wymazywaniu, podtrzymując życie obrazów nawet wtedy, gdy nie mogą one już stanowić całości. Obok tego materialnego niszczenia, Human Error bada inną formę znikania: erozję pamięci i intymności w dobie cyfrowego zarządzania rzeczywistością. Choć media społecznościowe ułatwiają komunikację, spłaszczają one doświadczenie, redukują złożoność i przekształcają emocje w obrazy nadające się do konsumpcji. To, co niegdyś wymagało bliskości, czasu i obecności, dziś narażone jest na ulotność, zamienność i łatwe wymazanie.
__
Human Error is an ongoing series in which I approach disappearance as both a lived and a political condition—the disappearance of places, memories, and images once thought to be stable. In this series, I continue to explore visual codes derived from digital culture, incorporating repetition, interruption, and layering. Every element is entirely hand-painted. Through repetition and intentional imperfection, I evoke the logic of digital systems while asserting the physical presence of the human gesture. During the genocide, much of our connection to Gaza played out through phones and screens; naturally, these digital elements became integral to my visual vocabulary. Icons, error messages, and notifications transformed into contemporary symbols of absence, waiting, and fragility. This tension reveals the dual nature of certain symbols—at once technological and deeply human. Human Error does not seek clarity; it affirms doubt. It acknowledges a dysfunction at work—not as an accidental error, but as the outcome of specific choices, systems, and acts of violence. Through these paintings, I attempt to resist erasure by keeping images alive, even when they can no longer be whole. Alongside this material destruction, Human Error examines another form of disappearance: the erosion of memory and intimacy under digital governance. While social media facilitates communication, it flattens experience, reduces complexity, and transforms emotions into consumable images. What once required proximity, time, and presence now risks becoming ephemeral, interchangeable, and easily erased.
May Murad
Urodzona w 1984 roku w Gazie, May Murad mieszka i pracuje w Paryżu jako niezależna artystka wizualna. Studiowała sztuki piękne na Uniwersytecie Al-Aksa w Gazie, który ukończyła w 2006 roku. Od tego czasu nieprzerwanie rozwija swoją praktykę rysunkową i malarską. Jej twórczość czerpie z własnych doświadczeń w Gazie oraz z społecznych, ekonomicznych i politycznych konsekwencji panującej tam sytuacji. Artystka uważa, że artyści z Gazy robią coś więcej niż wyrażanie uczuć czy świadczenie o pewnym stanie rzeczy: z odwagą i wytrwałością starają się znaleźć sens, a przynajmniej odpowiedź na niepojętą kondycję życia w oblężeniu.
Jej badania artystyczne dotyczą kwestii tożsamości, zamknięcia i uwięzienia, relacji dominacji, przemocy oraz wolności i ekspresji kobiet. Punktem wyjścia jest lokalna rzeczywistość, którą artystka umieszcza w perspektywie porównawczej i globalnej. Te poszukiwania są szczególnie aktualne w globalnym kontekście kolejnych lockdownów i dystansu społecznego, gdy granica między działaniem a bezczynnością zaciera się, a konfrontacja z samym sobą, własnymi emocjami i samotnością, w której się znajdujemy, staje się codziennym wyzwaniem.
Posiada tytuł magistra w dziedzinie geopolityki sztuki i kultury uzyskany na Sorbonie Nowej (Université Sorbonne Nouvelle), gdzie badała współczesną sztukę palestyńską w czasach kryzysu. Obecnie jest doktorantką.
May Murad miała liczne wystawy indywidualne w Palestynie i za granicą, w tym „Virtual Reality” (Cité Internationale des Arts, Paryż, 2021) oraz „Digital Residence” (Galerie Europia, Paryż, 2019). Jej prace były też prezentowane w Palais de Tokyo, w Muzeum Sztuki Współczesnej w Montpellier oraz w Instytucie Świata Arabskiego.
__
Born in 1984 in Gaza (Palestine), May Murad lives and works in Paris as an independent visual artist. She studied Fine Arts at Al-Aqsa University in Gaza, graduating in 2006. Since then she has continued to develop her drawing and painting practices. Her work draws on her own experience in Gaza and the social, economic and political implications of the situation there. She believes that Gaza’s artists do more than express feeling or witness a condition: with courage and persistence they work to find meaning, or at least a response, to the unfathomable condition of life under siege.
Her artistic research addresses questions of identity, enclosure and confinement, relations of domination, violence and women’s freedom and expression, starting from her local reality and placing it in a comparative, global perspective. These investigations are particularly topical in a global context of successive lockdowns and social distancing, where the line between action and inertia blurs and confronting ourselves, our emotions and the solitude in which we find ourselves becomes a daily challenge.
She holds a Master’s degree in the Geopolitics of Art and Culture from Sorbonne Nouvelle, where she studied contemporary Palestinian art in times of crisis and is currently a doctoral candidate.
May Murad has held numerous solo exhibitions in Palestine and abroad, notably „Virtual Reality” (Cité Internationale des Arts, Paris, 2021) and „Digital Residence” (Galerie Europia, Paris, 2019). Her work has also been exhibited at the Palais de Tokyo, the Montpellier Museum of Contemporary Art, and the Arab World Institute.
__
Tekst do prac nadesłany przez autorke.